Claus Schenk von Stauffenberg

15.11.1907 - 21.07.1944
pułkownik, hrabia, rozstrzelany za nieudaną próbę zamachu na Hitlera

WIĘCEJ...

Claus Schenk von StauffenbergHrabia Claus Philip Maria Schenk von Stauffenberg urodził się 15.11.1907 r. w Jettingen (Bawaria) jako trzeci syn hrabiego Alfreda Schenka von Stauffenberga. W 1930 roku Claus ukończył szkołę kawalerii w Hanowerze.

W 1933 roku ożenił się w Bambergu z Niną baronową von Lerchenfeld.

Małżeństwo Stauffenbergów miało pięcioro dzieci: Bertholda (ur.1934 r.), Heimerana (1936 r.), Franza (1938 r.), Valerię (1940 r.) oraz Konstancję (1945 r.). W czasie wojny brał udział w kampaniach wojennych przeciwko Polsce, Francji i ZSRR. Pełniąc funkcję majora w sztabie generalnym, nawiązał już w roku 1941 kontakt z oficerami sztabowymi na frontach północnym, wschodnim, na Bałkanach a także w Paryżu, Atenach i Berlinie.

W lutym 1943 r., po mianowaniu na pułkownika, został Stauffenberg pierwszym oficerem sztabu generalnego 10. dywizji pancernej, biorącej udział w kampanii afrykańskiej. 7 kwietnia 1943 roku został ciężko ranny podczas ataku lotniczego. Stracił lewe oko, prawą rękę i dwa palce lewej dłoni.

Okres cierpienia i rekonwalescencji był czasem refleksji, przemyśleń oraz przypływu nowych duchowych sił. Świadomość zbrodni dokonanych na Żydach, na radzieckiej ludności cywilnej i jeńcach wojennych,. Być może, także kalectwo osobiste upewniały Stauffenberga w jego coraz bardziej radykalnych przekonaniach. Uświadomił sobie konieczność usunięcia Hitlera, szybkiego zakończenia wojny oraz likwidacji całego systemu nazistowskiego.

W październiku 1943 r. Stauffenberg został szefem sztabu w urzędzie ogólnym wojsk lądowych, którym kierował generał piechoty Friedrich Olbricht. Olbricht, który od 1938 r. był siłą napędową wojskowej opozycji, wtajemniczył Stauffenberga w plany zamachu stanu oraz wciągnął go w krąg spiskowców.

W czerwca 1944 r. zostaje Stauffenberg powołany tymczasowo, a od 1 lipca oficjalnie na szefa sztabu przy dowódcy wojsk zapasowych z jednoczesnym awansem na pułkownika. Nominacja ta oznacza, że od tej chwili będzie on mógł często brać udział w naradach sztabowych w kwaterze głównej Hitlera. Natychmiast decyduje się więc sam dokonać zamachu. Strzał z pistoletu w przypadku jednorękiego oficera nie wchodził w rachubę: w bezpośrednim otoczeniu Hitlera podczas narad specjalnych nie było zwyczaju posiadania przy sobie broni.

Przygotowania do przewrotu, zmierzające do usunięcia Hitlera, opierały się na wykorzystaniu planu pod kryptonimem "Walkiria", który przewidziany był na wypadek ewentualnego buntu jeńców i robotników przymusowych, pracujących w Niemczech. Zatwierdzony przez Hitlera plan stanowił od początku legalny kamuflaż i podstawę zamierzonego zamachu wojskowego. Przy pomocy wojsk lądowych (przewidzianych w kryptonimie "Walkiria" do stłumienia ewentualnego buntu), których szefem był właśnie pułkownik Stauffenberg, planowano zająć dzielnicę rządową, ministerstwo propagandy, wszystkie ważne placówki służbowe, aresztować funkcjonariuszy, obsadzić radiostację i redakcje prasowe.

6 lipca Stauffenberg musiał wyjechać na odprawę do Obersalzbergu, gdzie wówczas czasowo przebywał Hitler. Według póˇniejszego raportu gestapo miał on ze sobą teczkę z bombą, ale nie próbował dokonać zamachu. Z tego samego powodu znalazł się Stauffenberg znowu w Obersalzbergu 11 lipca. Znów nie doszło do zamachu

18 lipca 1944 roku Stauffenberg otrzymał polecenie, by 20 lipca złożyć na naradzie w Wilczym Szańcu sprawozdanie odnośnie możliwości użycia jednostek armii zapasowej na froncie wschodnim. Dzień 19 lipca minął na przygotowaniach do zamachu.. Ostatnią noc spędził ze swoim bratem Bertholdem w domu przy ulicy Tristana 8.

W czwartek, 20 lipca, tuż po godzinie 6 rano, Stauffenberg i jego adiutant opuścili Berlin. O godzinie 10.15 wylądowali na lotnisku w Kętrzynie opodal Wilczego Szańca.

Tuż przed godziną 13 ziemią wstrząsnął wybuch... Po kwadransie pułkownik był już w samolocie lecącym spowrotem do Berlina. Był przekonany o powodzeniu swojej misji. Aresztowano go i rozstrzelano jeszcze tej samej nocy. Zanim kule przeszyły ciało Stauffenberga, krzyknął on głośno: "Niech żyją święte Niemcy". Miał niespełna 37 lat.

Żona Clausa Stauffenberga Nina dowiedziała się o zamachu i rozstrzelaniu męża rankiem 21 lipca 1944 r. Trzy dni później aresztowało ją gestapo. Pod koniec sierpnia 1944 r. trafiła do Ravensbrück, gdzie w odizolowanej celi pod nazwiskiem "Schank" spędziła następnych pięć miesięcy. Była wówczas w zaawansowanej ciąży; poród odebrano w styczniu 1945 r. w prywatnej klinice we Frankfurcie nad Odrą. W kwietniu 1945 roku odnalazła w Trogen (Alpy) przyjaciela swego ojca, u którego pozostała do końca wojny. Dzieciom Stauffenberga udało się przetrwać wojnę. Zostały one przewiezione do miejscowości Bad Sachsa w górach Harzu, gdzie pod nazwiskiem "Meister" zostały umieszczone w domu opieki. Na początku czerwca 1945 r. zostały one odnalezione przez Czerwony Krzyż. Po dziewięciu miesiącach ponownie zobaczyły swoją matkę. Nina Stauffenberg mieszka obecnie w Bambergu (Bawaria).


 

Adolf Hitler

20.04.1889 - 30.04.1945
przywódca-führer III Rzeszy, odpowiedzialny za wybuch oraz zbrodnie II Wojny Światowej 

WIĘCEJ...

Adolf HitlerPrzywódca (Führer) niemieckiego faszyzmu, zwany od jego nazwiska hitleryzmem, dyktator III Rzeszy, osobiście odpowiedzialny za zbrodnie popełnione przez reżym, którego był twórcą.

Szkoły średniej nie ukończył i bez powodzenia zdawał egzamin do Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, następnie zarabiał na życie malowaniem pocztówek oraz jako pracownik murarski. W 1913 roku wyjechał do Monachium, gdzie bezpośrednio po wybuchu I wojny światowej wstąpił jako ochotnik do wojska bawarskiego.

Po wojnie zaangażowany jako agent wywiadu Reichswehry w Monachium; w 1919 roku nawiązał kontakt z kilkuosobową szowinistyczną, posługującą się frazeologią antykapitalistyczną, grupą polityczną, występującą pod nazwą Deutsche Arbeiterpartei, doprowadził do przemianowania jej na NSDAP (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei), a w 1921 objął jej przewodnictwo. W rok później utworzył terrorystyczne bojówki partyjne pod nazwą Sturm/Abteilungen (SA); 8-9 XI 1923 wraz z E. Ludendorffem stał na czele nieudanego puczu w Monachium, w związku z czym 1924 został skazany na 5 lat więzienia. W czasie odbywania kary napisał książkę Mein Kampf, w której sformułował szowinistyczny i rasistowski program hegemonii Niemiec w Europie. Po zwolnieniu z więzienia zreorganizował i rozbudował NSDAP oraz Schutz-Staffeln (SS), elitarnej przybocznej straży, która z czasem stała się najbardziej zbrodniczą organizacją hitlerowską. Reorganizacja zarówno NSDAP jak i SS miała na celu umożliwienie drogą legalną zdobycie władzy.

Po uzyskaniu pomocy wielkiej finansjery wysunął Hitler swoją kandydaturę w wyborach na urząd prezydenta Rzeszy, w których zyskał 36,8% głosów. Wykorzystując kolejne kryzysy rządowe oraz poparcie wielkiego kapitału zostaje powołany 30 stycznia 1933 roku przez prezydenta Hindenburga na stanowisko kanclerza. Po śmierci Hindenburga połączył w swych rękach urząd prezydenta i kanclerza. Sprawując odtąd nieograniczoną władzę w III Rzeszy, zapoczątkował okres wzmożonego terroru (gestapo), utworzył obozy koncentracyjne dla przeciwników faszyzmu i rozpoczął represje w stosunku do Żydów (norymberskie ustawy). W 1938 osobiście obejmuje naczelne dowództwo sił zbrojnych. Realizując politykę podboju Europy doprowadza do aneksji Austrii, zaboru Czechosłowacji oraz napaści na Polskę, rozpoczynając w ten sposób 1 września 1939 II wojnę światową. Na podstawie decyzji Hitlera w czasie wojny wymordowanych zostało wiele milionów ludzi, w tym szczególnie masowe były mordy Żydów, Polaków i obywateli ZSRR.

Od początku 1945 przebywał Hitler w podziemnym bunkrze gmachu Kancelarii Rzeszy w Berlinie. 29 kwietnia 1945 w obliczu klęski Niemiec sporządził testament. Ostatni, deliryczny wyraz jego antysemickiej nenawiści kończył się słowami: "Nie chcę wpaść w ręce wrogów, którzy by dostarczyć rozrywki rozhisteryzowanemu motłochowi, potrzebują widowiska zorganizowanego przez Żydów. I dlatego postanowiłem zostać w Berlinie i tu, z własnej woli, ponieść śmierć". Tego samego dnia zalegalizował swój związek z Ewą Braun a dzień później (30 kwietnia), około godz. 15.30 popełnił wraz z nią samobójstwo.

ŚMIERĆ HITLERA

Fragmenty z książki Ericha Kempki, kierowcy Hitlera "Ostatnie dni z Adolfem Hitlerem", str. 311-313, (Tłum. autora)

"... 30 kwietnia 1945 r. około godz. 9.00 zatelefonował do mnie Bormann i poprosił, abym wstąpił do niego. Poinformował mnie, że Führer i jego żona mają tego dnia rozstać się z życiem. Hitler miał polecić, że zwłoki jego oraz Ewy Hitler mają być natychmiast spalone po jego śmierci, tak aby nie mogły dostać się w ręce Rosjan. Bormann polecił mi, abym podjął w tym celu konieczne środki. Kilka minut później otrzymałem polecenie pojawienia się u Hitlera, który powtórzył to, co już wcześniej dowiedziałem się od Bormanna.

Po przygotowaniu zapasów benzyny, poleciłem zablokować dojście do jego prywatnych pomieszczeń Hitlera. (Do przedpokoju mieszkania Führera miały dostęp tylko Goebbels, Bormann, Burgdorf, Krebs, Rattenhuber, Mohnke, Linge oraz Kempka). To polecenie było motywowane koniecznością zachowania spokoju oraz zapobiegało obecności niepotrzebnych świadków, mającego się niebawem rozegrać dramatu.

Adolf Hitler oraz jego żona pożegnali się między godz. 14.30 a 15.00 z kilkoma najbliższymi współpracownikami: Josefem Goebbelsem, panią Goebbels, Bormannem oraz Burgdorfem w jednym z przyległych do jego mieszkania pokoju. Potem udali się oboje do prywatnego mieszkania. Od tego czasu przebywałem przy drzwiach prowadzących bezpośrednio do mieszkania Hitlera.

Tuż po tym pełniący przy drzwiach przedpokoju wartę żołnierz zameldował, że pojawiła się pani Goebbels z żądaniem umożliwienia jej widzenia się z Hitlerem. Zapukałem do drzwi Hitlera. Führer otworzył i ostrym głosem zapytał: "Co sobie pan życzy, Günsche?". Powiedziałem, że pani Goebbels prosi o pilną rozmowę. Hitler sam wyszedł do pani Goebbels, która w międzyczasie pojawiła się w przedpokoju. Zaczęła go skłaniać, aby jednak opuścił Berlin. Hitler jednoznacznie odmówił prośbie i wrócił natychmiast do swoich pomieszczeń. Ja zamknąłem za nim drzwi. Nikt po tym nie wchodził do ich prywatnych pomieszczeń. Jest więc wykluczone, aby mogli zostać uśmierceni przez jakąś inną osobę.

Gdy Bormann, Linge oraz ja weszliśmy do prywatnych pomieszczeń Hitlera, zobaczyliśmy przy ścianie po lewej stronie nieżyjącego już Szefa. Osunięte ciało z nieco pochyloną głową wisiało na prawym oparciu fotela. Z jego prawego policzka sączyła się krew. Na podłodze i dywanie zdążyła się już utworzyć kałuża krwi. Strzelił w prawy policzek z własnego pistoletu PPK 7,65, który od dnia 22 kwietnia - po bardzo burzliwej naradzie - ciągle nosił przy sobie.

"...Nie wiem, czy Hitler jednocześnie ze strzałem z pistoletu zażył truciznę. Uważam to jednak za możliwe. .."

SPALENIE ZWŁOK HITLERA

Fragmenty listu Adiutanta Hitlera O. Günsche do Ericha Kempki, autora książki "Ostatnie dni z Adolfem Hitlerem", str. 89-100, (Tłum. autora).

"... Dr Strumpfegger oraz Linge wynosili owinięte w ciemną polową plandekę zwłoki Hitlera. Aż do nasady nosa twarz Szefa była zasłonięta. Spod włosów, które w międzyczasie mocno posiwiały, widoczne było czoło w postępującej bladości śmierci Lewa ręka wysunęła się spod plandeki i od łokcia bezwładnie zwisała. W ślad za nimi szedł Martin Bormann niosąc martwą Ewę Hitler. W lekkiej czarnej sukni spoczywała w jego ramionach. Jej głowa w jasnych lokach była odchylona do tyłu. Ten widok wzruszył mnie jeszcze bardziej aniżeli widok mego Szefa. Ewa nienawidziła Bormanna - z jego powodu miała dużo nieprzyjemności. Już dawno przejrzała jego walkę o władzę. Teraz jej ciało niósł jej największy wróg. "Nie może więcej ani chwili pozostać w jego rękach!?- pomyślałem. Powiedziałem do Günschego: "Pomóż nieść Szefa, ja wezmę Ewę." Podszedłem do Bormanna i zabrałem bez słowa jej ciało z jego rąk. Wyczułem, że jej zwłoki były mokre. Mimowolnie pomyślałem, że i ona również zastrzeliła się. (Później powiedział mi Günsche, że Szef przy osuwaniu się potrącił stojący na stole flakon a wylana z niego woda zalała Ewę Hitler). Niosąc ciało całkowicie zapomniałem o dwudziestu stopniach prowadzących do wyjścia z bunkra. Siły ustępowały. Zatrzymałem się. W połowie schodów pospieszył mi z pomocą Otto Günsche. Wspólnie wynieśliśmy martwe ciało Ewy na zewnątrz.

W odległości około trzech metrów od wyjścia dr Stumpfegger oraz Linge położyli w pośpiechu zwłoki Szefa na ziemi. W bezpośredniej bliskości stała betoniarka, którą w swoim czasie wykorzystano do wzmocnienia bunkra Hitlera płaszczem ochronnym. Hitler leżał owinięty w koc, zwrócony nogami w kierunku swego bunkra. Długie czarne spodnie były podwinięte do kolan. Prawa stopa była nieco zwrócona w lewo, tak jak zapamiętałem z czasów naszych wieloletnich podróży.

Günsche i ja położyliśmy ciało Ewy Hitler obok jej męża. Dookoła eksplodowały rosyjskie pociski. Co chwila byliśmy zasypywani ziemią. Było prawdziwe piekło! Igrając ze śmiercią przynosiłem jeden kanister benzyny po drugim, oblewałem oba ciała aż dostatecznie nasączyły się materiałem palnym. W małym zagłębieniu, które utworzyło się na skutek pracy betoniarki, właśnie tam gdzie leżały zwłoki, zbierała się benzyna i nasączała ubrania obu ciał. Nikt z nas nie opuszczał tego miejsca.

Dr Goebbels podał mi zapałki. Zbliżyłem ogień do nasączonych benzyną martwych ciał. W ułamku sekundy wystrzelił w górę potężny płomień i pojawił się czarny obłok dymu. Oszołomieni patrzyliśmy na przerażające widowisko. Sześć osób żegnało w ten sposób po raz ostatni swego Szefa i jego żonę. Ogień pożerał benzynę. Wciąż trzeba było dolewać jej do wygasającego płomienia i na nowo podpalać. Całkowite spalenie zwłok było niemożliwe. W ciągu tego popołudnia zużyliśmy kilkaset litrów benzyny. Trwało to do godziny 19.30. Odeszliśmy głęboko wzruszeni.

Günsche i ja wróciliśmy do pokoju naszego Szefa. Ogarnęło nas uczucie całkowitej pustki. Widzieliśmy jeszcze świeże ślady śmierci. Pistolety Ewy i Adolfa Hitlera leżały na czerwonym dywanie. Przewrócony flakon leżał na stole. Nieopodal stało zdjęcie matki z okresu jej młodości. Nad biurkiem wisiał obraz Fryderyka Wielkiego. Zagubiony w myślach opuściłem pomieszczenie, aby ponownie przystąpić do swoich żołnierskich obowiązków..."

Heinrich Himmler

7.10.1900 - 23.05.1945
dowódca SS i gestapo, minister spraw wewnętrznych 

WIĘCEJ...

Jeden z głównych hitlerowskich przywódców i zbrodniarzy wojennych.

Od 1929 roku na na czele SS i gestapo, a od 1943 minister spraw wewnętrznych.

Himmler był inicjatorem masowych mordów przeciwników politycznych, Żydów i obywateli krajów okupowanych w organizowanych w tym celu obozach koncentracyjnych i obozach zagłady oraz przez tzw. Einsatzgruppen (oddziały do masowych eksterminacji).

Po aresztowaniu przez wojska brytyjskie popełnił samobójstwo.

W okresie II wojny kwatera główna Himmlera znajdowała się pobliżu miejscowości Pozezdrze (Kryptonim "Hochwald").

 

Adolf Heusinger

4.08.1897 - 1.12.1982
generał niemiecki, organizator niemieckiej bundeswehry 

WIĘCEJ...

W latach 1940-44 na wysokich stanowiskach w hitlerowskim Wehrmachcie, szef wydziału operacyjnego w naczelnym dowództwie wojsk lądowych; współautor planów operacyjnych w okresie II Wojny Światowej.

W latach 1945-48 w niewoli amerykańskiej.

Od 1951 roku wojskowy doradca rządu RFN.

Od 1955 przewodniczący Naczelnej Rady Wojskowej w Ministerstwie Obrony RFN. Od 1957-61 Generalny Inspektor Bundeswehry.

W latach 1961-64 Przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO w Waszyngtonie. Od 1961 roku rząd ZSRR miał przedstawić dowody popełnienia przez A. Heusingera zbrodni wojennych i zażądał od USA jego ekstradycji. 

Martin Bormann

17.06.1900 - 1945
generał SS, osobisty sekretarz Hitlera 

WIĘCEJ...

W roku 1919 służył w nacjonalistycznych oddziałach ochotniczych (Freikorps). W roku 1924 skazany za udział w polit. mordzie kapturowym; od 1925 r. członek NSDAP, od 1933 szef sztabu Rudolfa Hessa. 12 maja 1941 mianowany po ucieczce Hessa do Anglii osobistym sekretarzem Hitlera. Brunatna eminencja i bezwzględny orędownik rasistowskiej ideologii. Gorliwie wykonywał wszystkie rozkazy Hitlera. Dzięki stałej obecności u boku Hitlera, niezwykłej pracowitości, fenomenalnej pamięci, zręcznie prowadzonym intrygom, manipulacjom oraz ?kreciej robocie? zdobył duże zaufanie Führera, szczególnie po zamachu na jego życie 20 lipca 1944 r. Znienawidzony nawet przez innych bliskich współpracowników Hitlera: Speera, Göringa, Goebbelsa, Himmlera.

W roku 1972 w Berlinie podczas prac budowlanych zostały znalezione zwłoki, które przez Niemiecki Instytut Medycyny Sądowej we Frankfurcie zostały zidentyfikowane jako zwłoki Bormanna. Według opinii jednego ze świadków miał zginąć podczas ucieczki z Berlina dnia 2 maja 1945 r.

Po wojnie pojawiały się w prasie polskiej i zagranicznej informacje o tym, że Bormannowi udało się w ostatnich dniach wojny opuścić Trzecią Rzeszę. Według jednych spekulacji miał on przebywać w Anglii, według innych - w Argentynie i Boliwii. Najbardziej sensacyjna wydaje się być sugestia, że Bormann, jako agent radzieckiego wywiadu, mieszkał po zakończeniu działań wojennych w ZSRR, gdzie miał umrzeć w roku 1972.

Fritz Todt

04.08.1891 - 08.02.1942
minister niemieckiego przemysłu zbrojeniowego 

WIĘCEJ...

W czasie I wojny światowej walczył jako oficer na froncie wschodnim.

Już w roku 1922 wstąpił do NSDAP, a w roku 1931 objął urząd inspektora generalnego ds. budowy dróg i autostrad.

Od roku 1938 jako naczelny pełnomocnik ds. gospodarki budowlanej. W roku 1940 został mianowany na ministra niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. Todt dysponował ogromną rzeszą pracowników, w tym także robotników przymusowych i jeńców wojennych.

8 lutego 1942 roku Todt zginął w katastrofie lotniczej niedaleko lotniska kętrzyńskiego. Przyczyna katastrofy nigdy nie została do końca wyjaśniona.

 

Joachim Ribbentrop

30.04.1893 - 16.10.1946
kierownik (reichsleiter) biura do spraw polityki zagranicznej NSDAP 

WIĘCEJ...

Jeden z czołowych działaczy III Rzeszy.

Z zawodu handlowiec, przedstawiciel koncernu winnego.

W 1930 wstąpił do NSDAP. Od 1934 r. kierownik (Reichsleiter) biura do spraw polityki zagranicznej NSDAP.

Odegrał dużą rolę w doprowadzeniu do przyłączenia Austrii, rozbioru Czechosłowacji, agresji na Polskę oraz całokształcie przygotowań do II wojny światowej.

Był rzecznikiem masowej eksterminacji ludności na okupowanych terenach ZSRR przez wycofujący się Wehrmacht.

Gdy w latach wojny jego dyplomatyczne zdolności przestały być Hitlerowi potrzebne, Ribbentrop stopniowo zaczął tracić wpływy.

Skazany na śmierć przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze, został stracony 16 pazdziernika 1946 r.

 

Wilhelm Keitel

22.19.1882 - 16.10.1946
feldmarszałek niemiecki, szef naczelnego dowództwa wehrmachtu 

WIĘCEJ...

Feldmarszałek niemiecki.

Od 1938 r. szef nowo utworzonego naczelnego dowództwa Wehrmachtu.

Keitel był jednym z najbliższych współpracowników Hitlera w sprawach wojskowych, gorliwy wykonawca jego woli, współodpowiedzialny za zarządzenia, na podstawie których Wehrmacht dopuszczał się zbrodni na jeńcach wojennych i ludności krajów okupowanych.

8 maja 1945 w Berlinie (Karlshof) podpisał akt o bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy.

Sądzony przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze, skazany na śmierć i stracony.

 

Albert Speer

19.03.1905 - 1.09.1981
generalny inspektor do spraw rozbudowy berlina 

WIĘCEJ...

Studiował architekturę. W roku 1932 został członkiem NSDAP

Hitler, zaraz po dojściu do władzy, uczynił go odpowiedzialnym za planowanie i organizowanie wielkich manifestacji partyjnych.

W 1937 r. Führer mianował go na stanowisko generalnego inspektora do spraw rozbudowy Berlina. W końcowym etapie wojny rozczarował się jednak polityką Hitlera, której naczelną zasadą stało się "zwycięstwo albo zagłada" (wojna totalna!).

W 1946 r. Speer został skazany przez Trybunał Norymberski na 20 lat więzienia.

 

Hermann Göring

12.01.1893 - 15.10.1946
marszałek Rzeszy, jednen z bardziej wpływowych przywódców hitlerowskich 

WIĘCEJ...

Göring był jednym z najbardziej wpływowych przywódców hitlerowskich. W I wojnie światowej uczestniczył jako oficer lotnictwa. W roku 1922 wstąpił do NSDAP. W 1945 roku, kilkanaście dni przed kapitulacją próbował przejąć władzę, w związku z czym został przez Hitlera wykluczony z partii, i pozbawiony wszystkich funkcji.15 października 1946, po ogłoszeniu wyroku śmierci przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze, popełnił samobójstwo.

W okresie II wojny światowej przebywał głównie w swoim pałacu myśliwskim w Puszczy Rominckiej. W kwaterze Hitlera (w której przebywał okazjonalnie) miał do dyspozycji obiekt nr 16 (dom marszałka Rzeszy).

 

Joseph Goebbels

29.10.1897 - 1.05.1945
minister propagandy i oświecenia publicznego III Rzeszy 

WIĘCEJ...

Jeden z czołowych przywódców hitlerowskich. Od 1933 r. Minister Propagandy i Oświecenia Publicznego III Rzeszy.

Fanatyczny zwolennik hitleryzmu. W okresie walki NSDAP o władzę kierował nie przebierającą w środkach akcją propagandową. Następnie jako minister propagandy wywierał decydujący wpływ na wszystkie dziedziny życia kulturalnego i intelektualnego, urabiając społeczeństwo niemieckie w duchu posłuszeństwa dla tyranii, nienawiści rasowej i predestynacji narodu niemieckiego do panowania nad światem (Herrenvolk).

W przededniu upadku Berlina popełnił wraz z żoną samobójstwo, trując uprzednio swoich sześcioro dzieci.

Napisał m. in. "Kampf um Berlin" (Walka o Berlin, 1932), oraz "Vom Kaiserhof zur Reichskanzlei" (Od dworu cesarskiego do kancelarii Rzeszy, 1934).

 

Alfred Jodl

10.05.1890 - 16.10.1946
generał niemiecki, szef sztabu naczelnego dowództwa wehrmachtu 

WIĘCEJ...

Jako szef sztabu naczelnego dowództwa Wehrmachtu (od 1939) w Oberkommando der Wehrmacht był jednym z najbliższych wojskowych współpracowników Hitlera i głównym autorem planów operacyjnych, które służyły do realizacji polityki podboju Europy.

7 maja 1945 podpisał w Reims pierwszy akt o bezwarunkowej kapitulacji niemieckiej armii.

Przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze został uznany za współodpowiedzialnego zarządzeń, na podstawie których Wehrmacht dopuszczał się zbrodni na jeńcach wojennych i ludności krajów okupowanych.

Skazany na śmierć i stracony 16.10.1946 roku.